·   · 4 Makale / Blog

Ben Hangi Ara Bu Kadar Büyüdüm Anne?


Ben ne zaman büyüdüm anne,

Ne zamandan karanlıklar içerisindeyim,

Hangi ara vefasızlıklar yapıştı yakama,

Ne zamandan gözlerim başladı kanamaya?


Yaşanılmaz dediğim ne varsa tek tek yaşadım,

Unutmam dediklerimi unutmaya başladım,

Kime dokunduysam bin ah işittim, bin ah aldım,

Ben hangi ara böyle büyüdüm anne?


Acınası bir halim yoktu, şimdi perişanım,

Korkularım engel değildi, şimdi korkağım,

Hayallerime yakın olmak yerine, daha da uzağım,

Ben ne zaman böyle büyüdüm anne?


Dalarken düşüncelere mutluluk gelirdi aklıma,

Şimdi gözyaşlarım damla damla düşer bağrıma,

Kalbim sığmıyor artık avuçlarıma,

Ben ne zaman böyle büyüdüm anne?


Uzakta olsam da yakınımda hissederdim,

Derdim yoktu, aklıma gelince gülümserdim,

Bir deli cesaretim vardı, kendimi izlerdim,

Ben ne zaman böyle oldum anne?

Ben hangi ara bu kadar büyüdüm anne?

Mehmet Dağ


Atiyi Karanlık Görerek Azmi Bırakmak

Âtiyi karanlık görerek azmi bırakmak...

Alçak bir ölüm varsa, emînim, budur ancak.

Dünyâda inanmam, hani görsem de gözümle.

İmânı olan kimse gebermez bu ölümle:

Ey dipdiri meyyit, 'İki el bir baş içindir.'

Davransana... Eller de senin, baş da senindir!

His yok, hareket yok, acı yok... Leş mi kesildin?

Hayret veriyorsun bana... Sen böyle değildin.

Kurtulmaya azmin neye bilmem ki süreksiz?

Kendin mi senin, yoksa ümîdin mi yüreksiz?

Âtiyi karanlık görüvermekle apıştın?

Esbâbı elinden atarak ye'se yapıştın!

Karşında ziyâ yoksa, sağından, ya solundan

Tek bir ışık olsun buluver... Kalma yolundan.

Âlemde ziyâ kalmasa, halk etmelisin, halk!

Ey elleri böğründe yatan, şaşkın adam, kalk!

Herkes gibi dünyâda henüz hakk-i hayâtın

Varken, hani herkes gibi azminde sebâtın?

Ye's öyle bataktır ki; düşersen boğulursun.

Ümîde sarıl sımsıkı, seyret ne olursun!

Azmiyle, ümidiyle yaşar hep yaşayanlar;

Me'yûs olanın rûhunu, vicdânını bağlar

Lânetleme bir ukde-i hâtır ki: çözülmez...

En korkulu câni gibi ye'sin yüzü gülmez!

Mâdâm ki alçaklığı bir, ye's ile şirkin;

Mâdâm ki ondan daha mel'un daha çirkin

Bir seyyie yoktur sana; ey unsur- îman,

Nevmid olarak rahmet-i mev'ûd-u Hudâ'dan,

Hüsrâna rıza verme... Çalış... Azmi bırakma;

Kendin yanacaksan bile, evlâdını yakma!



Evler tünek olmuş, ötüyor bir sürü baykuş...

Sesler de: 'Vatan tehlikedeymiş... Batıyormuş! '

Lâkin, hani, milyonları örten şu yığından,

Tek kol da yapışsam demiyor bir taraftan!

Sâhipsiz olan memleketin batması haktır;

Sen sâhip olursan bu vatan batmayacaktır.

Feryâdı bırak, kendine gel, çünkü zaman dar...

Uğraş ki: telâfi edecek bunca zarar var.

Feryâd ile kurtulması me'mûl ise haykır!

Yok, yok! Hele azmindeki zincirleri bir kır!

'İş bitti... Sebâtın sonu yoktur! ' deme, yılma.

Ey millet-i merhûme, sakın ye'se kapılma.

MEHMET AKİF ERSOY

4 0 0 0 0 0
  • 131

Yukarıdaki metin sadece bilgilendirme amacıyla hazırlanmıştır ve yazarın aktardığı görüşleri içermektedir, tanı ve tedavi için mutlaka doktorunuza başvurunuz.

Harita
Bilgi
Kategori:
Oluşturuldu:
Güncellenmiş:

Hekim.Net® hekimler, diş hekimleri, veteriner hekimler ve bu mesleklerin öğrencilerine özel tam işlevli ve ücretsiz bir sosyal medya ve bilgi paylaşım portalıdır. Meslektaşlarımızdan biriyseniz bu linke tıklayarak  kayıt sayfamıza ulaşabilirsiniz.

Hekim.Net

Close